Sorry voor de delay

, maar gi.av was het internet zooo vreselijk traag, dat we het verhaal er niet opkregen. Bij deze, het is nu half 7 in de ochtend, alsnog!! Geen wekker en toch op tijd wakker! Iedere ochtend zijn we rond 6.30am wakker, zitten we voor 8am aan het ontbijt en rijden we om 9am weg.

Het ontbijt is vanochtend ‘to order’ oftewel, niet inbegrepen, we moeten gewoon van de kaart bestellen. We nemen allebei de pancakes, waar Anja dan nog een bowl fresh berries aan toevoegd.

Vandaag staat een gedeelte van het Olympic N.P op het programma. We gaan op weg naar Hurrican Ridge. Het is zonnig en droog als we bij het hotel wegrijden, maar het weerbericht voorspelt regenbuien… De weg die we rijden was gisteren nog afgesloten vanwege sneeuwval, dus we zijn benieuwd wat we allemaal tegenkomen.

Bij de ingang van het park kopen we een annual pass, oftewel een jaarpas die voor alle Amerikaanse Nationale Parken geldig is. In ons geval is dat goedkoper dan voor alle parken apart betalen. Onze 1^e stopppunt is waar de tunnels beginnen…

We hebben hier vandaan mooi zicht op de Strait of Juan de Fuca, zoals het water heet tussen Washington state aan de U.S.A kant en Britisch Columbia aan de Canadese zijde.

Een aantal bochten verder beginnen de toppen van de bergen zich al te verschuilen in de wolken.

Selfie-time!

Eén van de vele hertjes die we tegenkomen...

En dan begint het er allemaal een beetje Christmassy uit te zien. De verse sneeuw van gisteren ligt er nog…

Hoe hoger we komen, des te mooier het plaatje wordt…

We stoppen bij het Hurricane Ridge Visitors Centre, waar we binnen opwarmen met een kop koffie/thee. Het is buiten nl tegen de 0*C…

We lopende Meadow Loop trail. Tenminste, dat is de bedoeling. Een berg sneeuw op het pad, maakt dat we een shortcut moeten nemen. En geloof het of niet, het begint ook nu weer een beetje te sneeuwen.

The Olympic Mountains

Als we verder rijden naar de top van Hurricane Hill spotten we nog een hert.

De bedoeling is om boven de Hurricane Hill trail te lopen, maar alles is in mist/wolken gehuld en het is koud, behoorlijk koud, dus we keren de auto en rijden terug naar port Angeles, vanwaar we dan richting Elwha Valley willen rijden.

Helaas komen we niet ver, als we stoppen om naar de Madison Falls te lopen zien we dat de weg vanaf hier (wash-out) afgesloten is.

Elwha River

We lopen, uiteraard wel naar de Madison Falls

How beautiful!

Andere sluitertijd geprobeerd...

Selfie-zelfontspanner-time

Een wel héél aparte boomstronk!

Maarrrr, wat nu?? Het is pas 2 uur, te vroeg om naar het hotel te gaan, maar verder kunnen we ook niet hier. We besluiten om naar Neah Bay te rijden. Dit ligt in het Makah Indian Reservation en heeft een mooi cultureel museum. Het is 60mi, dus dat moet met een uur te doen zijn. Mennn, ohhh mennnn!! Leren we het dan nooit??!! Natuurlijk redden we dat niet met een uur! Waar op de kaart de weg redelijk recht en vlak lijkt, het tegendeel is waar. We gaan omhoog en naar beneden en bocht na bocht komt voorbij, wat dus inhoud dat we bij tijden maar 25/35mph rijden. Na een uur zijn we net op de helft. We kijken elkaar aan…dit gaat m niet worden. We draaien om en rijden hetzelfde stuk weer terug, maar nu rechtstreeks naar het hotel. We drinken koffie/thee en bewerken de foto’s vast die vanavond op de website komen.

Om 6pm pakken we de auto weer en rijden naar het Waterfront. Daar hebben we gisteren die overheerlijke crèpes gegeten en daar zit ook een leuke bistro, H2O, met uitzicht op het water. Anja heeft clam linguini in een witte wijnsaus (zooo yummie) en Benny heeft fish & chips. Anja neemt nog lemoncake na en Benny heeft een kolossaal cookie met van alles er op en eraan. Lekker hoor!

Als we de website later bij willen werken gaat dat niet lukken. Blijkbaar wordt er zoveel gebruik van gemaakt in het hotel, dat de laptop iedere x opzoek moet naar het wi-fi netwerk, We maken het verslag dus maar vast in Word, dan kan het mo.ocht zo op de website!

Groetjes xx