Zoals beloofd eerst de foto's van ons hotel bij lake Quinault. Dit is ons uitzicht vanaf de patio...

...en zo ziet de patio er uit

We hadden hier best een dagje kunnen relaxen, maar vandaag staat Mount St. Helens op het programma.

Mount St. Helens, ligt in het zuidwesten van de Amerikaanse staat Washington, is een van de jongste en tevens actiefste vulkanen. De vulkaan werd voor het eerst in kaart gebracht in de achttiende eeuw door Britse ontdekkingsreizigers en kende al een actieve periode van 1800 tot 1850. Na een laatste uitbarsting in 1857 was het gevaar een tijdlang geweken. Tot mei 1980...

Op 15 maart 1980 bleek voor het eerst dat de vulkaan niet meer sliep. Er werden verschillende kleine aardbevingen gemeten die in de loop van de daaropvolgende weken in kracht toenamen. Aan het eind van maart begonnen de activiteiten serieuze vormen aan te nemen, waarna vulkanologen adviseerden om het gebied rond de berg af te sluiten. Er vonden verschillende kleine uitbarstingen van stoom plaats doordat het magma onder de korst zich mengde met grondwater. Daarnaast verspreidde de vulkaan ook as over de directe omgeving. Mount St. Helens werd door deze natuurverschijnselen een toeristische trekpleister, en ook veel journalisten begaven zich naar het gebied.

In de morgen van 18 mei was de vulkaan al twee dagen compleet stil geweest, toen er zich een aardbeving met een kracht van 5.1 op de schaal van Richter voordeed. Deze zorgde ervoor dat de uitstulping en vervolgens de hele noordkant van de top van de vulkaan in elkaar stortte. Door de opening die de aardbeving op de top van de Mount St. Helens veroorzaakte ontstond er vervolgens een zeer grote uitbarsting. Deze werd gevolgd door zogenaamde pyroclastische stromen, waarbij hete gassen, lava en steen op bijna supersonische snelheid door een vulkaan worden uitgestoten. De uiteindelijke uitbarsting duurde uiteindelijk slechts anderhalve minuut. Binnen deze zeer korte tijd werd alles binnen dertien kilometer afstand vernietigd. Binnen een straal van dertig kilometer ontstond directe schade door de uitbarsting. De aswolk die ontstond was in de dagen erna zichtbaar tot in Oklahoma en New Mexico.

Voor mensen die zich op het moment van de grote uitbarsting aan de noordkant van de vulkaan bevonden, was ontsnappen onmogelijk. Het uiteindelijke dodental was 57, waartoe ook Harry R. Truman, een 83-jarige herbergeigenaar. Truman was in de aanloop van de uitbarsting in de media bekend geworden door zijn weigering om te vertrekken.

Mount St. Helens dus! Vandaag staat de West side (Johnston Ridge Observatory) op het programma, morgen willen we via de East side (Windy Ridge Observatory) richting Cougar, waar we dan zullen overnachten, rijden.

Als we wegrijden is het zonnig, strak blauw en droog, maar zodra we de afslag Mount St. Helens nemen, betrekt de lucht en hoe hoger we in de bergen komen hoe donkerder het wordt, hoe meer de bergen verdwijnen in de mist/wolken en hoe harder het begint te spetteren....regenen.

Check de omgeving van het bord....

Het is een doodlopende weg van 35mi naar boven en als we bij het Johnston Ridge Observatory aankomen, regent het maar Mount St. Helens is....min of meer...zichtbaar tussen de wolken. We besluiten eerst even van het toilet gebruik te maken en naar de film over de eruptie te kijken. Als de film afgelopen is gaat het filmdoek omhoog en het achtergrond gordijn open. Er komen gigantische ramen tevoorschijn, waardoor je dus zicht zou moeten hebben op de Mountain, maar er is niets te zien....alleen mist/wolken!!

We wachten binnen nog even af, het regent inmiddels lekker door, maar het wordt niet droog en het wordt niet helder.

Om even aan te geven. Dit is wat we zouden moeten zien...

...en dit is wat we zien!

Helaas! Beter dan dit wordt het niet...

We rijden de hele 35mi maar weer terug naar beneden, richting Castle Rock, waar we overnachten. We weten inmiddels ook dat de geplande route via de East Side morgen niet gaat plaatsvinden! Het gedeelte tussen Windy Ridge Observatory is afgesloten, vanwege een slide....aardverschuiving. Tuurlijk! We kunnen wel bij het Observatory komen, maar dan moeten we dezelfde weg terug rijden en dan nog door naar Cougar, dat gaat m niet worden op 1 dag.
We gaan dus improviseren, want het volgende hotel is, zoals we nu gaan rijden maar 1 uur rijden van hier.

We eten vanavond naast het hotel. We hebben heerlijke clam chowder vooraf en Benny heeft een boterzachte filêt Mignon. Voor Anja staat er shrimp fettucini met een Alfredo saus op het menu. No dessert, we're done!

Tot morgen xxoo